Милосердие цветка

Вырос в поле цветок и радовался: солнцу, свету, теплу, воздуху, дождю, жизни… А ещё тому, что Бог создал его не крапивой или чертополохом, а таким, чтобы радовать человека.
Рос он, рос…
И вдруг шёл мимо мальчик и сорвал его. Просто так, не зная даже зачем. Скомкал и выбросил на дорогу. Больно стало цветку, горько. Мальчик ведь даже не знал, что учёные доказали, что растения, как и люди, могут чувствовать боль. Но больше всего цветку было обидно, что его просто так, без всякой пользы и смысла сорвали и лишили солнечного света, дневного тепла и ночной прохлады, дождей, воздуха, жизни…
Последнее о чём он подумал — что всё-таки хорошо, что Господь не создал его крапивой. Ведь тогда мальчик непременно обжёг бы себе руку. А он, познав, что такое боль, так не хотел, чтобы ещё хоть кому-нибудь на земле было больно…

Ծաղկի բարեհոգությունը

Դաշտում մի ծաղիկ էր աճում, որը ուրախանում էր արևով, լույսով, տաքությունով, օդով, անձրևով, կյանքով․․․Նայև նրանով, որ Աստված նրան ոչ թե եղինջ կամ տատասկ է ստեղծել , այլ այնպիսին որ մարդուն ուրախացնի։

Նա աճում էր, աճում․․․

Երբ հանկած կողքով մի տղա անցավ և պոկեց նրան։ Հենց այնպես, անգամ առանց իմանալու ինչի համար։ Ճմռթեց և գցեց ճանապարհին։ Ծաղկիկը ցավ զգաց։ Տղան անգամ չգիտեր, որ գիտնականները ապացուցել են, որ բույսերն էլ մարդկանց պես կարող են ցավ զգալ։ Բայց ամենից շատ ծաղկի համար վիրավորական էր, որ նրան հենց այնպես, առանց որևէ օգտի և իմաստի պոկեցին և զրկեցին արևի լույսից,օրվա տաքությունից և գիշերային զովից, անձրևից, օդից,կյանքից․․․

Վերջինը ինչի մասին մտածեց, որ այնուամենայնիվ լավ էր, որ Աստված նրան եղինջ չէր ստեղծել։ Չէ որ այդ դեպքում տղան միանգամից ձեռքը կծակեր։ Իսկ նա, հասկանալով ինչ է ցավը, չէր ուզենա երկրի վրա ինչ-որ մեկը ցավ զգար․․․