Նախագիծ կենսաբանությունից

Մայրիկս գրեթե ամեն օր թխում է հաց։ Դե, քանի որ նախագիծն էլ հնց հաց թխելու մասի էր միանգամից նկարահանեցի ու ստեղծեցի տեսաֆիլմ։ Մայևիկիս բաղատրատոմսի մեջ մտնում է՝ 1կգ․ ալյուր, 1ճ․գ․ աղ, 0,5թ․գ․ փխրեցուցիչ, 1ճ․գ․ ձեթ։ Փորձեք այս բաղատրատոմսով պատրաստել հաստատ չեք փոշմանի։

Անգլերենի նախագիծ

Charles Aznavour

Charles Aznavour born Shahnour Vaghinag AznavourianArmenian: Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրյան, Shahnur Vaghinak Aznavuryan; 22 May 1924 – 1 October 2018)[1][A] was a French and Armenian[4] singer, lyricist, actor and diplomat. Aznavour was known for his distinctive tenor[5] voice: clear and ringing in its upper reaches, with gravelly and profound low notes. In a career as a composer, singer and songwriter, spanning over 70 years, he recorded approximately more than 1,200 songs interpreted in 9 languages.[6] Moreover, he wrote or co-wrote more than 1,000 songs for himself and others.

Aznavour was one of France’s most popular and enduring singers.[7][8] He sold 180 million records[9][10][11][12] during his lifetime and was dubbed France’s Frank Sinatra,[13][14] while music critic Stephen Holden described Aznavour as a «French pop deity».[15] He was also arguably the most famous Armenian of his time.[7][16] In 1998, Aznavour was named Entertainer of the Century by CNN and users of Time Online from around the globe. He was recognized as the century’s outstanding performer, with nearly 18% of the total vote, edging out Elvis Presley and Bob Dylan.[17] Jean Cocteau once said: «Before Aznavour despair was unpopular».[18]

Aznavour sang for presidents, popes and royalty, as well as at humanitarian events. In response to the 1988 Armenian earthquake, he founded the charitable organization Aznavour for Armenia along with his long-time friend impresario Levon Sayan. In 2009, he was appointed ambassador of Armenia to Switzerland, as well as Armenia’s permanent delegate to the United Nations at Geneva.[19]

He started his last world tour in 2014. On 24 August 2017, Aznavour was awarded the 2,618th star on the Hollywood Walk of Fame. Later that year, he and his sister were awarded the Raoul Wallenberg Award for sheltering Jews during World War II. His last concert took place in the NHK Hall in Osaka on 19 September 2018.[20]

Early life and family

Aznavour was born at the clinic Tarnier at 89, rue d’Assas in Saint-Germain-des-Prés6th arrondissement of Paris, into a family of artists living on rue Monsieur-le-Prince.[21] He was named Shahnour (or Chahnour)[2] Vaghinag (Vaghenagh)[3] Aznavourian[1] (Armenian: Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրեան), by his parents, Armenian immigrants Michael Aznavourian (from AkhaltsikheGeorgia)[1][22] and Knar Baghdasarian, an Armenian from Adapazari (present-day Sakarya, Turkey).[23][24] His father sang in restaurants in France before establishing a Caucasian restaurant called Le Caucase. Charles’s parents introduced him to performing at an early age, and he dropped out of school at age nine, and took the stage name «Aznavour».[25]

World War II[edit]

During the German occupation of France during World War II, Aznavour and his family hid “a number of people who were persecuted by the Nazis, while Charles and his sister Aida were involved in rescue activities.” Their work was recognized in a statement issued in 2017 by Reuven Rivlin, President of Israel. That year, Aznavour and Aida received the Raoul Wallenberg Award for their wartime activities. «The Aznavours were closely linked to the Missak Manouchian Resistance Group and in this context they offered shelter to Armenians, Jews and others at their own Paris flat, risking their own lives.»[26][27]

Career[edit]

Musical career[edit]

Aznavour was already familiar with performing on stage by the time he began his career as a musician. At the age of nine, he had roles in a play called Un Petit Diable à Paris and a film entitled La Guerre des Gosses.[28] Aznavour then turned to professional dancing and performed in several nightclubs. In 1944, he and actor Pierre Roche began a partnership and in collaborative efforts performed in numerous nightclubs. It was through this partnership that Aznavour began to write songs and sing. The partnership’s first successes were in Canada in 1948-1950. Meanwhile, Aznavour wrote his first song entitled J’ai Bu in 1950.[28]Aznavour in 1963

During the early stages of his career, Aznavour opened for Edith Piaf at the Moulin Rouge. Piaf then advised him to pursue a career in singing. Piaf helped Aznavour develop a distinctive voice that stimulated the best of his abilities.[28]

Sometimes described as «France’s Frank Sinatra«,[13] Aznavour sang frequently about love. He wrote or co-wrote musicals, more than one thousand songs, and recorded ninety-one studio albums. Aznavour’s voice was shaded towards the tenor range, but possessed the low range and coloration more typical of a baritone, contributing to his unique sound. Aznavour spoke and sang in many languages (French, English, Italian, Spanish, German, Russian, Armenian, Neapolitan and Kabyle), which helped him perform at Carnegie Hall, in the US, and other major venues around the world. He also recorded at least one song from the 18th-century Armenian poet Sayat-Nova, and a popular song, Im Yare[29] in Armenian. «Que C’est Triste Venise«, sung in French, Italian («Com’è Triste Venezia»), Spanish («Venecia Sin Ti»), English («How Sad Venice Can Be») and German («Venedig in Grau»), was very successful the mid 1960s.[30]

1972 saw the release of his 23rd studio album, «Idiote je t’aime…», which contained among others, two of his classics — Les plaisirs démodés (Old-Fashioned Pleasures) et Comme ils disent (As They Say), the latter dealing with homosexuality, which at the time, was revolutionary.

In 1974, Aznavour became a major success in the United Kingdom when his song «She» was number 1 on the UK Singles Chart for four weeks during a fourteen-week run. His other well-known song in the UK was the 1973 «The Old Fashioned Way«, which was on UK charts for 15 weeks.[31][32][33][34]

Artists who have recorded his songs and collaborated with Aznavour include Édith PiafFred AstaireFrank Sinatra (Aznavour was one of the rare European singers invited to duet with him[35]), Andrea BocelliBing CrosbyRay CharlesBob Dylan (he named Aznavour among the greatest live performers he had ever seen),[36][37] Dusty SpringfieldLiza MinnelliMia MartiniElton JohnDalidaSerge GainsbourgJosh GrobanPetula ClarkTom JonesShirley BasseyJosé CarrerasLaura PausiniRoy ClarkNana Mouskouri and Julio Iglesias. Fellow French pop singer Mireille Mathieu sang and recorded with Aznavour on numerous occasions. The English singer Marc Almond was noted by Aznavour as his favourite interpreter of his songs, having covered Aznavour’s «What makes a man a man» in the 1990s. Almond citing Aznavour as a major influence on his style and work. In 1974, Jack Jones recorded an entire album of Aznavour compositions entitled Write Me A Love Song, Charlie, re-released on CD in 2006.[38][39] Two years later, in 1976, Dutch singer Liesbeth List released her album Charles Aznavour Presents Liesbeth List, which featured Aznavour’s compositions with English lyrics. Aznavour and Italian tenor Luciano Pavarotti sang Gounod’s aria «Ave Maria» together. He performed with Russian cellist and friend Mstislav Rostropovich to inaugurate the French presidency of the European Union in 1995. Elvis Costello recorded «She» for the film Notting Hill. One of Aznavour’s greatest friends and collaborators from the music industry was Spanish operatic tenor Plácido Domingo, who often performs his hits, most notably a solo studio recording of «Les bâteaux sont partis» in 1985 and duet versions of the song in French and Spanish in 2008, as well as multiple live renditions of Aznavour’s «Ave Maria». In 1994, Aznavour performed with Domingo again and Norwegian soprano Sissel Kyrkjebø at Domingo’s third annual Christmas in Vienna concert. The three singers performed a variety of carols, medleys and duets, and the concert was televised throughout the world, as well as released on a CD internationally.[40]Aznavour in concert in 1988

At the start of autumn 2006, Aznavour initiated his farewell tour, performing in the US and Canada, and earning very positive reviews. Aznavour started 2007 with concerts all over Japan and Asia. The second half of 2007 saw Aznavour return to Paris for over 20 shows at the Palais des Congrès in Paris, followed by more touring in Belgium, the Netherlands, and the rest of France. Aznavour had repeatedly stated that this farewell tour, health permitting, would likely last beyond 2010; after that, however, Charles Aznavour continued performing worldwide throughout the year. At 84, 60 years on stage made him «a little hard of hearing».[41] In his final years he would still sing in multiple languages and without persistent use of teleprompters, but typically he would stick to just two or three (French and English being the primary two, with Spanish or Italian being the third) during most concerts.[42] On 30 September 2006, Aznavour performed a major concert in Yerevan, the capital of Armenia, to start off the cultural season «Arménie mon amie». Then Armenian president Robert Kocharyan and his French counterpart Jacques Chirac, at the time on an official visit to Armenia, were in front-row attendance.[43]Aznavour at the 1999 Cannes Film Festival

In 2006, Aznavour recorded his album Colore ma vie in Cuba, with Chucho Valdés.[44] A regular guest vocalist on Star Academy, Aznavour sang alongside contestant Cyril Cinélu that same year.[45] In 2007, he sang part of «Une vie d’amour» in Russian during a Moscow concert.[46] Later, in July 2007, Aznavour was invited to perform at the Vieilles Charrues Festival.[47]

Forever Cool (2007), an album from Capitol/EMI, features Aznavour singing a new duet of «Everybody Loves Somebody Sometime» with the voice of Dean Martin.[48]

Aznavour finished a tour of Portugal in February 2008.[49] Throughout the spring of 2008, Aznavour toured South America, holding a multitude of concerts in Argentina, Brazil, Chile and Uruguay.[50]

An admirer of Quebec, where he played in Montreal cabarets before becoming famous, he helped the career of Québécoise singer-lyricist Lynda Lemay in France, and had a house in Montreal. On 5 July 2008, he was invested as an honorary officer of the Order of Canada. He performed the following day on the Plains of Abraham as a feature of the celebration of the 400th anniversary of the founding of Quebec City.[51]

In 2008, an album of duets, Duos, was released. It is a collaborative effort featuring Aznavour and his greatest friends and partners from his long career in the music industry, including Céline DionStingLaura PausiniJosh GrobanPaul Anka, Plácido Domingo and many others.[52] It was released on various dates in December 2008 across the world.[53] His next album, Charles Aznavour and The Clayton Hamilton Jazz Orchestra (previously known as Jazznavour 2), is a continuation in the same vein as his hit album Jazznavour released in 1998, involving new arrangements on his classic songs with a jazz orchestra and other guest jazz artists. It was released on 27 November 2009.[54]Aznavour in 2014

Aznavour and Senegalese singer Youssou N’Dour, with the collaboration of over 40 French singers and musicians, recorded a music video with the music group Band Aid in the aftermath of the catastrophic 2010 Haiti earthquake, titled 1 geste pour Haïti chérie.[55]

In 2009, Aznavour also toured across America. The tour, named Aznavour en liberté,[56] started in late April 2009 with a wave of concerts across the United States and Canada, took him across Latin America in the autumn, as well as the USA once again. In August 2011 Aznavour released a new album, Aznavour Toujours, featuring 11 new songs, and Elle, a French re-working of his greatest international hit, «She«. Following the release of Aznavour Toujours, then 87-year-old Aznavour began a tour across France and Europe, named Charles Aznavour en Toute Intimité, which started with 21 concerts in the Olympia theatre in Paris.[57] On 12 December 2011, he gave a concert in Moscow State Kremlin Palace that attracted a capacity crowd.[58] The concert was followed by a standing ovation which continued for about fifteen minutes.[59]

In 2012, Aznavour embarked on a new North American leg of his En toute intimité tour, visiting Quebec and the Gibson Amphitheatre in Los Angeles, the third-largest such venue in California, for multiple shows. However, the shows in New York were cancelled following a contract dispute.[60] On 16 August 2012, Aznavour performed in his father’s birthplace, Akhaltsikhe, in Georgia in a special concert as part of the opening ceremony of the recently restored Rabati castle.[61]

On 25 October 2013, Aznavour performed in London for the first time in 25 years at the Royal Albert Hall; demand was so high that a second concert at the Royal Albert Hall was scheduled for June 2014.[62] In November 2013, Aznavour appeared with Achinoam Nini (Noa) in a concert, dedicated to peace, at the Nokia Arena in Tel Aviv.[63] The audience, including Israeli president Shimon Peres (Peres and Aznavour had a meeting prior to the performance), sang along.[64] In December 2013, Aznavour gave two concerts in the Netherlands at the Heineken Music Hall in Amsterdam, and again in January 2016 (originally scheduled for November 2015, but postponed due to him suffering a brief bout of stomach flu).[65]

In 2014, 2015 and 2016, Aznavour continued his international tour, including concerts in BrusselsBerlinFrankfurtBarcelonaMadridWarsawPragueMoscowBucharestAntwerp, London, DubaiMontrealNew YorkBostonMiami, Los Angeles, Osaka, TokyoLisbonMarbellaMonacoVerona, Amsterdam and Paris.[citation needed]

In 2017 and 2018, his tour continued in São PauloRio de JaneiroSantiagoBuenos AiresMoscowViennaPerthSydneyMelbourne and Haiti, Tokyo, Osaka, Madrid, MilanRome, Saint Petersburg, Paris, London, Amsterdam and Monaco. On 19 September 2018, what was to be his last concert took place in the NHK Hall of Osaka.[66]

Film appearances[edit]

See: Filmography

Aznavour also had a long and varied parallel career as an actor, appearing in over 80 films and TV movies. In 1960, Aznavour starred in François Truffaut‘s Tirez sur le pianiste, playing a character called Édouard Saroyan, a movie director. He also put in a critically acclaimed performance in the 1974 movie And Then There Were None. Aznavour had an important supporting role in 1979’s The Tin Drum, winner of the Academy Award for Best Foreign Language Film in 1980. He co-starred in Claude Chabrol‘s Les Fantômes du chapelier from 1982. In the 1984 version of Die Fledermaus, he appears and performs as one of Prince Orlovsky’s guests. This version stars Kiri Te Kanawa and was directed by Plácido Domingo in the Royal Opera House at Covent Garden.[67] Aznavour starred in the 2002 movie Ararat, reprising his role of Edward (Édouard) Saroyan.

Politics and activism

LGBT rights

Charles was an early supporter of LGBT rights. His 1972 album, Idiote je t’aime…, contained among others, one of his classics, «Comme ils disent» («As They Say», the English version of which is titled «What Makes a Man»). The song, the story of a transvestite, was revolutionary at a time when talking about homosexuality was a taboo. In a later interview, Charles said “It’s a kind of sickness I have, talking about things you’re not supposed to talk about. I started with homosexuality and I wanted to break every taboo.”[68]

Armenian activism[edit]

Charles Aznavour Museum in Yerevan

Since the 1988 Armenian earthquake, Aznavour helped the country through his charity, Aznavour for Armenia. Together with his brother in-law and co-author Georges Garvarentz he wrote the song «Pour toi Arménie«, which was performed by a group of famous French artists and topped the charts for eighteen weeks. There is a square named after him in central Yerevan on Abovian Street, and a statue erected in Gyumri, which saw the most lives lost in the earthquake. In 1995 Aznavour was appointed an Ambassador and Permanent Delegate of Armenia to UNESCO. Aznavour was a member of the Armenia Fund International Board of Trustees. The organization has rendered more than $150 million in humanitarian aid and infrastructure development assistance to Armenia since 1992. He was appointed as «Officier» (Officer) of the Légion d’honneur in 1997.[69]

In 2002, Aznavour appeared in director Atom Egoyan’s acclaimed film Ararat, about the genocide of Armenians in the Ottoman Empire in the early 20th century.[70]

In 2004, Aznavour received the title of National Hero of Armenia, Armenia’s highest award. On 26 December 2008, President of Armenia Serzh Sargsyan signed a presidential decree for granting citizenship of Armenia to Aznavour whom he called a «prominent singer and public figure» and «a hero of the Armenian people».[4][71]

In 2011, the Charles Aznavour Museum opened in Yerevan.[72]

In April 2016, Aznavour visited Armenia to participate in the Aurora Prize Award ceremony. On 24 April, along with Serzh Sargsyan, the Catholicos of All Armenians, Garegin II and actor George Clooney, he laid flowers at the Armenian Genocide Memorial.[73][74]

Along with holding the mostly ceremonial title of French ambassador-at-large to Armenia, Aznavour agreed to hold the position of Ambassador of Armenia to Switzerland on 12 February 2009:

First I hesitated, as it is not an easy task. Then I thought that what is important for Armenia is important for us. I have accepted the proposal with love, happiness and feeling of deep dignity[75]

He wrote a song about the Armenian Genocide, entitled «Ils sont tombés» (known in English as «They fell»).[76]

Political involvement[edit]

«Though he is considered the embodiment of Frenchness, Charles Aznavour is in fact a proud Armenian without a corpuscle of French blood in his body.»

 —Herbert Kretzmer, Aznavour’s long-time English lyric writer, 2014[77]

Aznavour was increasingly involved in French, Armenian and international politics as his career progressed. During the 2002 French presidential elections, when far-right nationalist Jean-Marie Le Pen of the National Front made it into the runoff election, facing incumbent Jacques Chirac, Aznavour signed the «Vive la France» petition, and called on all French to «sing the Marseillaise» in protest.[78] Chirac, a personal friend of Aznavour’s, ended up winning in a landslide, carrying over 82% of the vote.Aznavour with Armen Martirosyan and Djivan Gasparyan in Yerevan

He frequently campaigned for international copyright law reform. In November 2005 he met with then President of the European Commission José Manuel Barroso[79] on the issue of the review of term of protection for performers and producers in the EU, advocating an extension of the EU’s term of protection from the current 50 years to the United States’ law allowing 95 years, saying «[o]n term of protection, artists and record companies are of the same mind. Extension of term of protection would be good for European culture, positive for the European economy and would put an end the current discrimination with the U.S.» He also notably butted heads with French politician Christine Boutin over her defense of a «global license» flat-fee authorization for sharing of copyrighted files over the internet, claiming that the license would eliminate creativity. In May 2009, the French Senate approved one of the strictest internet anti-piracy bills ever with a landslide 189–14 vote. Aznavour was a vocal proponent of the measure and considered it a rousing victory:

If the youth can’t make a living through creative work, they will do something else and the artistic world will be dealt a blow… There will be no more songs, no more books, nothing at all. So we had to fight…[80]

Տեխնոլոգիական նախագիծ

Ես որոշեցի նկարել հենց այս նկարը, քանի որ այս աղջնակը նկարագրում է ինձ։ Ես մի փոքր ջղայն, մունաթ, բայց ամենաբարի սիրտն ունեցող աղջիկն եմ։ Մասնակցեցի այս նախագծին ընտրեցի հենց այս թեման և նկարեցի։ Շնորհակալություն նախագծի համակարգողներին և խորհրդատու ուսուցիչներին։

ՄԱՅԻՍՅԱՆ ՀԵՐՈՍԱՄԱՐՏԵՐ 1918 Թ. ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԱՌԱՋԻՆ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆ 1918 – 1920 ԹԹ.

1918 թ. մայիսին թուրքական զորքերը ներխուժեցին Արևելյան Հայաստան, մայիսի 15-ին գրավեցին Ալեքսանդրապոլը, մայիսի 21-ին Սարդարապատ գյուղն ու կայարանը: Մարտերը ընթանում էին 3 ուղղություններով` Սարդարապատ, Բաշ – Ապարան, Ղարաքիլիսա: Մայիսի 22-ին սկսվեց Սարդարապատի ճակատամարտը: Հայրենիքի և Երևանի պաշտպանության համար ոտքի ելավ ամբողջ հայ ժողովուրդը:

Մայիսի 22 – 26-ը Սարդարապատի ճակատամարտում 15 հազարանոց թուրքական զորքը նահանջեց Ալեքսանդրապոլ: Մայիսի 23 – 27-ին պարտություն կրեց Բաշ-Ապարանում, մայիսի 24 – 28-ին՝ Ղարաքիլիսայում:

Մայիսյան հաղթանակը հնարավորություն տվեց տևական ընդմիջումից հետո վերականգնել հայոց պետականությունը: 1918 թ. հունիսի 4-ին Բաթումում կնքված հայ-թուրքական հաշտության պայմանագրով Թուրքիան ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը:

1918 թ. մայիսի 28-ին Թիֆլիսում Հայոց Ազգային խորհուրդն իրեն հայտարարեց Հայաստանի գավառների գերագույն և միակ իշխանությունը: Կազմավորվեց Հայաստանի Հանրապետության խորհրդարանը և կառավարությունը, վարչապետ նշանակվեց Հովհաննես Քաջազնունին, մայրաքաղաք հռչակվեց Երևանը: Հանրապետությունն իր գոյության երկուսուկես տարվա ընթացքում ունեցավ խորհրդարանի երկու կազմ և չորս կառավարություն:

1919 թ. ընտրություններով ձևավորվեցին տեղական կառավարման մարմինները: Զինված ուժերը վերակազմվեցին ռուսական բանակի օրինակով: Ընդունվեց օրենք հայերենը պետական լեզու ճանաչելու մասին: Հաստատվեցին պետական խորհրդանիշները` դրոշը, զինանշանը, օրհներգը, սահմանվեցին պետական ու ազգային-կրոնական տոները:

Ցուցահանդեսում ներկայացված են.

  • մայիսյան հերոսամարտերի սխեմա – քարտեզներ, որոնց թվում ճակատամարտի մասնակից Հովհաննես Բաղրամյանի ձեռքով գծված քարտեզի բնօրինակը
  • Սարդարապատի հերոսամարտի հայկական զորամասերի և նրանց հրամանատարների ցուցակը՝ կազմված պոդպորուչիկ Մ. Մանասերյանի ձեռքով
  • հայկական զորամիավորումների հրամանատարների՝ գեներալներ Թ. Նազարբեկյանի, Մ. Սիլիկյանի, գնդապետներ Դ. Բեկ- Փիրումյանի, Պ. Բեկ – Փիրումյանի, ինչպես նաև թիկունքի և Երևանի պաշտպանությունը ղեկավար Արամ Մանուկյանի, լուսանկարներ և անձնական իրեր
  • ճակատամարտերի մասնակիցների խմբանկարներ և օգտագործված զենքերի նմուշներ

  • Առաջին Հանրապետության կառավարման մարմինները և պետականության խորհրդանիշները, պառլամենտի կողմից ընդունված առաջին օրենքները
  • ՀՀ առաջին եռագույն դրոշը, ինչպես նաև Ալ. Թամանյանի և Հ. Կոջոյանի հեղինակած զինանշանի լուսանկարը
  • ՀՀ արտաքին կապերը ներկայացնող փաստաթղթերը՝ առաջին դեսպանների լուսանկարներով
  • ՀՀ թղթադրամներ, նամականիշներ, որոնք թողարկվել էին Լոնդոնում
  • Սևրի հաշտության պայմանագրի տեքստը (Հայաստանի քարտեզով), ըստ որի ստեղծվելու էր Միացյալ և Անկախ Հայաստան` 160 000 կմ2, ելքով Սև ծով:

Հասարակագիտություն.ամփոփում.(մայիսի18֊22)

Ազգային անվտանգություն

«Ազգային անվտանգություն» Դասի հղումը

Պատասխանե՛ք հետևյալ հարցերին․

  • Լայն իմաստով ի՞նչ է պետության համար անվտանգությունը։

Անվտանգությունը պետության բոլոր բնակիչների համար անվտանգ գործունեության, կյանքի պայմաններ ապահովելն է։

  • Ի՞նչ նկատի առնվելով է կառուցվում պետության ազգային անվտանգությունը։

Աշխարհաքաղաքական գործոնների հիման վրա, որոնք անդրադառնում են պետությանը, ինչպես նաև՝ պետությանը սպառնացող ներքին և արտաքին վտանգների։

  • Ինչպիսի՞ բնութագրիչներ է ընդգրկում <<Ազգային անվտանգություն>> հասկացողությունը։

<<Ազգային անվտանգություն>> հասկացողությունը ընդգրկում է արտաքին և ներքին վտանգներից պետության տարածքային անձեռնմխելիությունը, պետության ներքին գործերին արտաքին ուժերի չմիջամտումը ապահովելու երաշխիքը, հավանական և անսպասելի վտանգներից ու  բնակչությանը սպառնացող բուն վտանգների կանխարգելումը։

  • Ի՞նչ է նշանակում <<պետության հետապնդած նպատակներ>> եզրույթը, ինչպիսի՞ գործոններ են հաշվի առնվում դրանց կարևորության և իրագործման կարողությունները կառուցելիս։

Պետությունը ինքն է որոշում իր հետապնդած նպատակների կարևորությունը, ելնելով իր ահրաժեշտություններիից։

  • Ի զորու՞ է պետությունը իրականացնել իր առջև դրած բոլոր նպատակները և եթե ոչ, ապա որո՞նք է պետությունը ընտրում՝ առաջնային իրագործման համար։

Պետությունը առաջնային սկզբունքով իրագործում են առավել կարևոր նպատակները, օրինակ՝ տարածքային անվտանգության ապհովմանն ուղղված քայլերը։

  • Ինչի՞ն են հանգեցնում միջազգային ասպարեզում տարբեր երկրների առջև նպատակների բախումները։

Միջազգային ասպարեզում տարբեր երկրների առջև նպատակների բախումները վատագույն դեպքում  հանգեցնում են պատերազմների, երբեմն պատժամիջոցների կիրառման կամ սահմանափակումների։

  • Ըստ ձեզ, հնարավո՞ր է խուսափել պետությունների միջև առկա խնդիրների լուծման համար ուժի կիրառումից։ Պետությունների միջև առկա խնդիրների ինչպիսի՞ խաղաղ լուծումներ կառաջարկեք դուք։

Հնարավոր է՝ հեռու ապագայում, մարդկության կարծրատիպերի և մտածելակերպի փոփոխությունների շնորհիվ, ամբողջությամբ հեռացվի խնդիրների, ուժի կիրառման միջոցով, լուծում տալը: Իսկ առկա խնդիրների խաղաղ լուծումը, կարծում եմ, հնարավոր է միայն բանակցությունների միջոցող:

  • Միջպետական խնդիրների լուծման գործում, ի՞նչ դեր ունի ՄԱԿ-ը

Ըստ ՄԱԿ-ի՝ կանոնադրության միջազգային անվտանգության պատասխանատվությունը դրված է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի վրա: Այսպիսով՝ ՄԱԿ-ը կարող է միջամտել միջպետական հարցերին, մասնակցություն ունենալ դրանց լուծմանը։

  • ՀՀ-ն ազգային անվտանգությունը, ինչպիսի՞ ռազմավարություն ունի <<խաղաղության և միջազգային անվտանգության>> ոլորտում։

Այն ելնում է անհատի, պետության, հասարակության անվտանգության ապահովման, կայուն զարգացման շահերից։

  1. Պատասխանե՛ք հետևյալ հարցին․ Ըստ ձեզ, հնարավոր է աշխարհի բոլոր պետությունների համար վերափոխվի <<ազգային անվտանգություն>> եզրույթը, <<միջազգային անվտանգություն>> եզրույթով, եթե այո, ապա ի՞նչ ճանապարհներով։

Կարծում եմ, որ հնարավոր է, բայց ոչ մոտ ապագայում: Երևի շատ դարեր անց հենց այդպես էլ կլինի: Ը՜մ, կարող են ժողով հրավիրել, որտեղ էլ կտեսնեն, որ մարդկանց անվտանգության կանոնները գրեթե նույնն են տարբեր երկրներում, մի քանիսը կավելացնեն, մի քանիսը կհեռացնեն և կստեղծվի <<միջազգային անվտանգություն>> եզրույթը:

Հեռավար֊առցանց ուսուցում.անգլերեն

Rudyard Kipling – Biography

Born: December 30, 1865
Bombay, India
Died: January 18, 1936
Burwash, England

English writer and poet

The English poet and story writer Rudyard Kipling was one of the first masters of the short story in English, and he was the first to use Cockney dialect (the manner in which natives of London, England’s, East End speak) in serious poetry.

Early life

Joseph Rudyard Kipling was born on December 30, 1865, in Bombay, India. His father was professor of architectural sculpture at the Bombay School of Art. In 1871 Kipling was sent to England for his education. In 1878 Rudyard entered the United Services College at Westward Ho!, a boarding school in Devon. There young “Gigger,” as he was called, endured bullying and harsh discipline, but he also enjoyed the close friendships, practical jokes, and merry pranks he later recorded in Stalky & Co. (1899).

Kipling’s closest friend at Westward Ho!, George Beresford, described him as a short, but “cheery, capering, podgy, little fellow” with a thick pair of spectacles over “a broad smile.” His eyes were brilliant blue, and over them his heavy black eyebrows moved up and down as he talked. Another close friend was the headmaster, (the principal of a private school) “Crom” Price, who encouraged Kipling’s literary ambitions by having him edit the school paper and praising the poems which he wrote for it. When Kipling sent some of these to India, his father had them privately printed as Schoolboy Lyrics (1881), Kipling’s first published work.

Young journalist

In 1882 Kipling rejoined his parents in Lahore, India, where he became a copy editor (one who edits newspaper articles) for the Civil and Military Gazette. In 1887 he moved to the Allahabad Pioneer, a better paper, which gave him greater liberty in his writing. He published satiric (sharply or bitterly witty) verses, Departmental Ditties in 1886, and over seventy short stories in 1888 in seven paperback volumes. In style, these stories showed the influence of the writers Edgar Allan Poe (1809–1849), Bret Harte (1836–1902), and Guy de Maupassant (1850–1893). The subjects, however, were Kipling’s own. He wrote about Anglo-Indian society, which he readily criticized with an acid pen, and the life of the common British soldier and the Indian native, which he portrayed accurately and sympathetically.

Fame in England

In 1889 Kipling took a long voyage through China, Japan, and the United States. When he reached London, he found that his stories had preceded him and established him as a brilliant new author. He was readily accepted into the circle of leading writers. While there he wrote a number of stories and some of his best-remembered poems: “A Ballad of East and West,” “Mandalay,” and “The English Flag.” He also introduced English readers to a “new genre [type]” of serious poems in Cockney dialect: “Danny Deever,” “Tommy,” “Fuzzy-Wuzzy,” and “Gunga Din.”

Kipling’s first novel, The Light That Failed (1891), was unsuccessful. But when his stories were collected as Life’s Handicap (1891) and poems as Barrackroom Ballads (1892), Kipling replaced Alfred, Lord Tennyson (1809–1892) as the most popular English author.

The American years

In 1892 Kipling married Caroline Balestier. They settled on the Balestier estate near Brattleboro, Vermont, in the United States, and began four of the happiest years of Kipling’s life. During this time he wrote some of his best work— Many Inventions (1893), perhaps his best volume of short stories; The Jungle Book (1894) and The Second Jungle Book (1895), two books of animal fables that attracted readers of all ages by illustrating the larger truths of life; The Seven Seas (1896), a collection of poems in experimental rhythms; and Captains Courageous (1897), a novel-length, sea story. These works not only assured Kipling’s lasting fame as a serious writer but also made him a rich man.

His imperialism

In 1897 the Kiplings settled in Rottingdean, a village on the British coast near Brighton. The outbreak of the Spanish-American War (1898; a short war between Spain and the United States over lands including Cuba and the Philippines) and the Boer War (1899–1902; a war between Great Britain and South Africa) turned Kipling’s attention to colonial affairs. He began to publish a number of solemn poems in standard English in the London Times. The most famous of these, “Recessional” (July 17, 1897), issued a warning to Englishmen to regard their accomplishments in the Diamond Jubilee (fiftieth) year of Queen Victoria’s (1819–1901) reign with humility and awe rather than pride and arrogance. The equally well-known “White Man’s Burden” (February 4, 1899) clearly expressed the attitudes toward the empire that are implied in the stories in The Day’s Work (1898) and A Fleet in Being (1898).

Kipling referred to less highly developed peoples as “lesser breeds” and considered order, discipline, sacrifice, and humility to be the essential qualities of colonial rulers. These views have been denounced as racist (believing that one race is better than others), elitist (believing oneself to be a part of a superior group), and jingoistic (pertaining to a patriot who speaks in favor of an aggressive and warlike foreign policy). But for Kipling, the term “white man” indicated citizens of the more highly developed nations. He felt it was their duty to spread law, literacy, and morality throughout the world.

During the Boer War, Kipling spent several months in South Africa, where he raised funds for soldiers’ relief and worked on an army newspaper, the Friend. In 1901 Kipling published Kim, the last and most charming of his portrayals of Indian life. But anti-imperialist reaction following the end of the Boer War caused a decline in Kipling’s popularity.

When Kipling published The Five Nations, a book of South African verse, in 1903, he was attacked in parodies (satirical imitations), caricatures (exaggerations for comic effect), and serious protests as the opponent of a growing spirit of peace and democratic equality. Kipling retired to “Bateman’s,” a house near Burwash, a secluded village in Essex.

Later works

Kipling now turned from the wide empire as his subject to simply England itself. In 1902 he published Just So Stories for Little Children. He also issued two books of stories of England’s past— Puck of Pook’s Hill (1906) and Rewards and Fairies (1910). Like the Jungle Books they were intended for young readers but were suitable for adults as well. His most significant work at this time was a number of volumes of short stories written in a different style—”Traffics and Discoveries” (1904), “Actions and Reactions” (1904), “A Diversity of Creatures” (1917), “Debits and Credits” (1926), and “Limits and Renewals” (1932).

Kipling’s later stories treat more complex, subtle, and somber (serious) subjects. They reflect Kipling’s darkened worldview following the death of his daughter, Josephine, in 1899, and the death of his son, John, in 1915. Consequently, these stories have never been as popular as his earlier works. But modern critics, in reevaluating Kipling, have found a greater power and depth that make them among his best work.

In 1907 Kipling became the first English writer to receive the Nobel Prize in Literature. He died on January 18, 1936, and is buried in Westminster Abbey in London, England. His autobiography, Something of Myself, was published in 1937.

Rudyard Kipling’s early stories and poems about life in colonial India made him a great favorite with English readers. His support of English imperialism (the policy of extending the rule of a nation over foreign countries) at first contributed to this popularity but caused a reaction against him in the twentieth century. Today he is best known for his Junglշe Books and Kim, a Story of India.

Analysis of “If” by Rudyard Kipling

I really liked the poem because of its meaning. That teaches us a lot of wise things, about which we must know and remember. I’m too happy that we read it on our lecture, so I’m gonna read it one more time.

I want to speak about what it teaches us. So we must believe in ourselves, while we making an alowance to the others doubting us. We must trust ourselves, we must be the ones who we are. We can be lied, but don’t deal in lie, we can be hated, but don’t hate others. We must wait, but don’t be tired by waithing. So you can find such things and meanings in the poem…

But the mains are our Will, which holds on our feelings and mind, and the virtue, about which we must always remember.

This was the only and first poem, which I liked as much, so I was surprised that Rudyard Kipling had written such books and stories.

Modal verbs: can, may, must

Can, could, and be able to

  • We use can to say that something is possible or that somebody has the ability to do something.

e.g. He can speak many foreign languages.

  • The negative is can’t.
  • But can has only two forms can (present) and could (past).
  • Can has no future and present perfect that is why in those cases we use be able to.

e.g. I will be able to meet you tomorrow.

They haven’t been able to sleep recently.

May and Might

  • We use may or might to say that something is a possibility.

It may be true.(present)

It might be true.(past)

It might rain.(future- perhaps it will rain)

  • The negative forms are may not and might not (mightn’t)

Remember

I, you, he… etc may (might) not be (true, at home, in the office)

not be (doing, working,having)

not do, know, have , want

Must and have to

  • We use must and have to to say that it is necessary to do something.

E/g I must go or I have to go

  • The negative forms are mustn’t and don’t have to(doesn’t have to)
  • The difference between must and have to:

You must do something.

You must meet her.

In both cases the speaker says that it is necessary.

You can’t turn right here, you have to turn left.(because of the traffic system)

I have to get up early tomorrow.My train leaves at 7:30

Exercises

1. Complete the sentences using can, could, be able to

1.John has traveled a lot. He can speak four languages.

2.I haven’t been able to sleep very well lately.

3. She can drive, but she hasn’t got a car.

4. I can’t see you on Friday, but I will be able to meet you on Saturday.

5. You look tired. – Yes, I couldn’t sleep last night.

6.I was feeling sick yesterday. I couldn’t eat anything.

7.They didn’t want to come with us, but we can persuade them.

2. Use may or might

1.I was surprised, that Sarah wasn’t at the meeting.- She might not have known about it.

2. He may be in the office.

3. Ask Ann, she may know.

4.I haven’t decided where I am going for holidays. I may go to England.

5.Take the umbrella. It may rain later.

3.Use must, mustn’t , have to , don’t/doesn’t have to

  1. I promised I would be on time. I mustn’t be late.
  2. I’m not working tomorrow, so I don’t have to get up early.
  3. What do I have to do to get a driving license?
  4. I haven’t phoned Ann for ages, I must phone her tonight.
  5. I don’t want anyone to know. You mustn’t tell anyone.
  6. He doesn’t have to wear a suit to work, but he usually does.
  7. We haven’t got much time. We must hurry.

Հեռավար-առցանց ուսուցում. Հայոց պատմություն. մայիսի 11 – 15

«Հասարակական-քաղաքական հոսանքները»

Պատասխանե՛ք հետևյալ հարցերին․

  • XIX դարի 50-70-ական թթ․ հայ հասարակական-քաղաքական կյանքում հստակորեն ո՞ր երկու հոսանքները սկսեցին առանձնանալ։

Առանձացել են պահպանողական ու ազատական հոսանքները։

  • Ամփոփ ներկայացրե՛ք հայ պահպանողականների հայացքները և ձգտումները։

Ըստ պահպանողականների՝ հայ ժողովրդի կենսունակության աղբյուրը միջնադարյան ավանդական արժեքային համակարգն է։ Առաջնային խնդիր էին համարում հայկական միապետական համակարգի վերականգնումը, Հայոց եկեղեցու և հայ նահապետական ընտանիքի բարոյական նկարագրի, գրաբարյան հայերենի պահպանումը։ Նրանք ձգտում էին եկեղեցու և դպրոցի միջոցով ազգի համար կրթված անհատներ պատրաստել։

  • Ներկայացրե՛ք մի քանի հայտնի հայ պահպանողականների։

Ճանաչված են Գաբրիել վարդապետ Այվազովսկին, Մարկոս Աղաբեկյանը,  Ս. Պալասանյանը, Ա. Երիցյանը, գրող Ծերենցը և ուրիշներ։

  • Ներկայացրե՛ք հայ արմատական պահպանողականների ձգտումները։

Նրանք ձգտում էին գրաբարի պահպանմանը։

  • Ըստ ձեզ, ինչու՞ էին հայ պահպանողականները, հայ ազատականների հայ հասարակությունը «եվրոպականացնելու» ձգտումները համարում վնասակար։

 

  • Ամփոփ ներկայացրե՛ք հայ ազատականների հայացքները և ձգտումները։

Հայ ազատականները ձգտում էին հայության հասարակական ու մշակութային կյանքը եվրոպականացնելու, ավանդական դպրոցը, եկեղեցին բարեփոխելու։ Նրանք պնդում էին հրաժարվել գրաբարից և անցնել աշխարհաբարին։

  • Ինչու՞ էին հայ ազատականները ձգտում եկեղեցու ազատականացմանը։

Ձգտում էին վորովհետև հենց եկեղեցին էր նահապետական բարքերն ու բարոյականություն կրող հաստատությունը։

  • Ըստ ազատականների, ի՞նչ է նշանակում «ազգի ինքնորոշում» եզրույթը։

Ազգի ինքնորոշումը ազգի, իր սեփական կամքով, ապագան կերտելու հարցն էր։

  • Ներկայացրե՛ք Ստեփանոս Նազարյանցի հայացքները։

Նա պաշտպանում էր մշակութային ինքնավարության գաղափարը, հատկապես կարևորում էր առաջադիմական դպրոցի ու լուսավորության նշանակությունը։

  • Ներկացացրե՛ք Ստեփան Ոսկանյանի, Գրիգոր Օտյանի և Նահապետ Ռուսինյանի հայացքները։

Սուլթանական բռնատիրության պայմաններում նրանք պոլսահայ վերնախավից և թուրքական իշխանություններից պահանջում էին արևմտահայությանը շնորհել համընդհանուր ընտրական իրավունք, որին հասնելու համար նրանք ծավալեցին սահմանադրական շարժում։

  • Ի՞նչ մեթոդով էին պայքարում Հարություն Սվաճյանը և Հակոբ Պարոնյանը հայ հասարակության մեջ առկա արատավոր երևույթների դեմ։

Նրանք ծաղրուծանակի էին ենթարկում ազգի շահերի կեղծ պաշտպաններին, սուլթանական իշխանության կամակատար հայ մեծահարուստ ամիրայական դասին, ազգային կյանքի կազմակերպման գործում պահանջում էին արևմտահայության լայն խավերի մասնակցություն։

  • Ներկայացրե՛ք այս շրջանի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի այլ ազատական գործիչներին և նրանց գործունեությունը։

Միքայել Նալբանդյանը հանդես էր գալիս հայ ազգային արժեքները եվրոպական արժեքային համակարգին համահունչ դարձնելու և զարգացնելու գաղափարներով։

Հեռավար-առցանց ուսուցում. Հասարակագիտություն. Մայիսի 11 – 15

Ղառաբաղյան շարժումը և ԼՂՀ-ի հռչակումը»

Պատասխանե՛ք հետևյալ հարցերին․

  • Ինչու՞ Խորհրդային Ադրբեջանը 1988 թ․-ին որդեգրեց Սումգայիթում, Կիրովաբադում, Շամխորում և Բաքվում հայերի նկատմամբ բռնություններ և կոտորածներ կազմակերպելու քաղաքականությունը։ Ինչի՞ էր ձգտում դրանով Ադրբեջանը։

Ադրբեջանը ձգտում էր բռնի ուժով հնազանդեցնել Արցախի բնակիչներին, և մաքրել հայերին այդ տարածքից։

  • Խորհրդային Ադրբեջանի տարածքում հայերի նկատմամբ կատարվող հանցագործությունների նկատմամբ, ինչու՞ էին լուռ ԽՍՀՄ կենտրոնական իշխանությունները։

Ադրբեջանի հետ լավ հարաբերություններն ավելի դուրեկան էին ԽՍՀՄ-ին։

  • Ինչու՞ Ղարաբաղի հայությունը գնաց զինվորագրվելու և զինված պայքարի քաղաքականությանը։ Չկա՞ր այլ ելք։

Ադրբեջանը ռազմական գործողություններ էր անցկացնում  Արցախի դեմ։  Նախկինում փորձեցին ամեն բան օրինական և խաղաղ ճանապարհով լուծել, բայց հաջողության չհասան։

  • Ռազմա-քաղաքական ինչպիսի՞ նշանակություն ուներ Շուշիի ազատագրումը։

Շուշիի ազատագրումը ոչ միայն կարևոր հոգեբանական նշանակություն է ունեցել, այլ նաև՝ ռազմական և ռազմավարական, քանի որ թույլ է տվել դադարեցնել Ստեփանակերտի մշտական հրետակոծությունները, կանխել վերահաս մարդասիրական աղետը և Արցախի բնակչությանը փրկել անխուսափելի ֆիզիկական ոչնչացումից:

  • Ռազմա-քաղաքական ինչպիսի՞ նշանակություն ուներ Լաչինի միջանցքի ազատագրումը։
  • Ի՞նչն է Արցախի համար «Անվտանգության գոտին»։

Անվտանգության գոտի Լեռնային Ղարաբաղի այն շրջանները, որոնք 1921 թ. հուլիսի 5-ի դեկրետով անցել են Ադրբեջանական ԽՍՀ-ին, սակայն վերջինիս կողմից չեն ներառվել 1923 թ. ստեղծված Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզի մեջ:

  • Ինչու՞ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Ղարաբաղի հարցը ձեռք բերեց այլ իրավա-քաղաքական բնույթ։

ԽՍՀՄ-ի փլուզումով և Ադրբեջանի ու Հայաստանի անկախացումով հակամարտությունն ազգային-ազատագրական շարժման հատկանիշների հետ միասին միջազգային հանրության ընկալումով ձեռք բերեց նոր՝ միջպետական հակամարտության հատկանիշ։

  • Ինչո՞վ են տարբերվում «զինադադարը» և «հաշտությունը»։

Զինադադարը ռազմագործողությունները դադարեցնելու պաշտոնական համաձայնություն է։Հաշտությունը ռազմական գործողությունների վերջնական դադարն է, խնդիրների լուծումը, երբ երկու պետությունները դառնում են ընկեր/բարեկամ։

 

Создайте веб-сайт на WordPress.com
Начало работы