2.3.ՍՈՑԻՈԼՈԳԻԱԿԱՆ ՀԵՏԱԶՈՏՈՒԹՅԱՆ ՓՈԻԼԵՐԸ, ԾՐԱԳԻՐԸ, ԸՆՏՐԱՆՔԸ Սոցիոլոգիական հետազոտությունը բաղկացած է հինգ հիմնական փուլերից. 1. Նախապատրաստական փուլ, 2. դաշտային կամ առաջնային տեղեկատվության ստացման փուլ,
հավաքված տեղեկատվություը մեքենայական մշակման նախապատրաստելու փուլ, 4. Տեղեկատվության մշակման փուլ,
Վերլուծության և արդյունքների մեկնաբանման փուլ: Հինգ փուլերն էլ անհրաժեշտ են քանակական և հատկապես որակական հետազոտություների համար: Երբեմն քանակական հետազոտության ժամանակ տեղեկատվություն 3-րդ փուլի՝ մեքենայական մշակման նախապատրաստելու անհրաժշտություն չի լինում, երբ գործ ենք ունենում մեկ անձի, մեկ դեպքի հետ: Նախապատրատական փուլում ստեղծվում է սոցիոլոգիական հետազոտման ծրագիրը և կազմվում է աշխատանքային պլան: Հետազոտության ծրագիրը այս բոլոր փուլերի տեսական-մեթոդական հիմքն է: Ծրագրի բովանդակությունը կախված է հետազոտության ընդհանուր ուղղվածությունից, գլխավոր նպատակից: Հետազոտության մեջ հաջողություն ունենալու համար, պետք է մշակել մանրակրկիտ ու հստակ մշակված ծրագրի: Սոցիոլոգիական
հետազոտության ծրագիրը բաղկացած է երկու մասից. 1. մեթոդաբանական, 2. ընթացակարգային: Մեթոդաբանական բաժինը ներառում է. հիմնահարցի ձևակերպումը, հետազոտության առարկայի և օբյեկտի որոշումը, հետազոտության նպատակի որոշումը և խնդիրների առաջադրումը, հիմնական հասկացությունների ճշգրտումը և մեկնաբանությունը, հետազոտության օբյեկտի նախնական համակարգային վերլուծությունը, աշխատանքային վարկածների ծավալումը: Ընթացակարգային (աշխատանքային պլան) բաժինը ներառում է. հետազոտության սկզբունքային (ռազմավարական) պլանը, դիտարկման միավորների ընտրման համակարգի հիմնավորումը, ելակետային տվյալների հավաքման և վերլուծության հիմնական ընթացակարգերի ուրվանկարը: Ընտրանքը սոցիոլոգիայում Հետազոտության գլխավոր համախումբը կազմում են տասնյակ, հարյուր հազարավոր, երբեմն միլիոնավոր մարդիկ: Նրանց համատարած հետազոտումը կապված է ահռելի նյութական միջոցների և ժամանակի հետ: Այդ իսկ պատճառով նպատակահարմար են ընտրովի հետազոտությունները, որոնք թույլ են տալիս օպերատիվ կերպով և անհամեմատ ավելի քիչ միջոցներ ծախսերով, բավարար դատողություններ անել գլխավոր համախմբի մասին: Սակայն ամբողջի մասին դատելը, նրա որևէ մասի հետազոտման արդյունքների հիման վրա
դառնում է վիճակագրական սխալների աղբյուր: Այդ սխալների մեծության և հետևությունների հուսալիության որոշումը սոցիոլոգիական տեղեկատվության վիճակագրական մշակման բաղադրամասերից է: Ընտրանքը կազմելիս, ելնելով հետազոտման ծրագրի նպատակից և խնդիրներից, հաշվի է առնվում հարցվողների թիվը, սեռը, տարիքը, կրթությունը, զբաղվածությունը և այլն:
Իմ զինվոր եղբայր, ճիշտ է, դու ինձ չես ճանաչում, ու մենք արյնակցական ոչ մի կապ չունենք իրար հետ, բայց դու ու մեր բոլոր զինվորները մեր եղբայրներն եք։ Մենք ձեզ բանակ չենք ճանապարհել, բայց մենք բոլորս ձեզ ճանապարհողներին հավասար սպասում ենք ձեր վերադարձին։ Մենք մի ամբողջ կյանք ձեզ պարտք ենք մնալու, դուք որ ձեզնով մեզ պաշտպանեցիք, դուք որ ամեն ինչ, մի կողմ թողած, մեր հողը պահեցիք, մենք ո՞նց ձեզ օտար համարենք, դուք մեր բոլորիս հարազատն եք։ Մենք այս պահին ձեր կողքին կանգնած չենք, բայց միշտ ձեզ հետ ենք, մտքով, հոգով ու սրտով։ Շնորհակալ ենք յուրաքանչյուրիդ մեզ նոր կյանք տալու ու համար։ Կներեք մեզ, որ մեր այսօրվա ապրելու իրավունքը ձեր վաղվա օրվա հաշվին ենք ձեռք բերում։ Դուք միշտ հաղթանակած պիտի լինեք, մի ամբողջ ազգ հավատում, ու աղոթում է ձեզ համար։
Много тысячелетий тому назад люди открыли для себя одежду, как средство защиты от неблагоприятных воздействий природы, развиваясь, они начали размышлять о её эстетической функции.
Слово мода произошло от латинского слова modus , означающего такие понятия, как — правило, предписание, вид, мера, образ, способ.
Как возникло понятие мода?
История моды уходит своими корнями в древние цивилизации. Как возникло понятие «мода», доподлинно неизвестно.
Одежда же появилась на самых ранних этапах развития человечества. Об этом рассказали археологические раскопки. При помощи растительных нитей древние люди сплетали и связывали различные естественные материалы — листья, солому, шкуры животных и т.д. В качестве головных уборов использовали высушенные крупные плоды, скорлупу страусиных яиц, панцирь черепахи и пр.
Есть сведения, что уже в эпоху верхнего палеолита впервые появились сшитые вещи, т.е. люди начали пользоваться костяными иглами, при помощи которых отдельные части самой ранней, пока еще примитивной одежды, такой как повязки и накидки, начали соединять в одно целое, скрепляя их нитями из жил животных или растительных волокон.
Первые виды одежды были крайне примитивными. С развитием человека совершенствовались орудия труда, соответственно, усложнялись и формы одежды.
Одежда жителей древних государств становилась более разнообразной. Люди научились обрабатывать кожу и мех, производить различные ткани, создавать красители для тканей, плиссировать ткань, делать украшения и т.д. В разных государствах появлялись новые виды одежды, а войны и торговля способствовали проникновению традиций одних народов в культуру других народов.
Возникновения современной модыстало возможным благодаря системе моды начавшей развиваться во Франции во время правления короля Людовика XIV, и процесс этот, носил далеко не стихийный характер.
Французская мода стала доминантной в Европе с середины семнадцатого столетия. Мода создавалась с этой стране как значимый компонент культурной, политической и социальной жизни. В результате возникла новая инфраструктура производства одежды. Создавались государственные предприятия, контролируемые правительством, производство одежды было законодательно отделено от ее продажи. Разрабатывались законы о приобретение предметов роскоши, которые жестко контролировали потребление моды. Мода была сконцентрирована при дворе.
Несмотря на частые войны и революции XVIII и XIX веков, Франции удалось сохранить репутацию законодательницы мод, а Парижу остаться центром мировой моды.
На протяжении XVII — XIX веков фасоны одежды постоянно менялись, становясь то более сложными, то упрощаясь. С середины XIX века в моде стали происходить изменения, приближающие её к современности. Элементы мужского костюма начали проникать в женский гардероб, наметилось появление спортивной одежды, зарождалась тенденция упрощения форм одежды.
Родоначальником такого понятия, как «Высокая мода», считается французский модельер английского происхождения Чарльз Фредерик Ворт, основатель дома моды House of Worth. В 1868 году Вортом был создан Синдикат Высокой моды – парижская организация, объединяющая Модные дома, существующая до сих пор.
For many of us, painting has been a favorite pastime since childhood. But two years ago, when we found ourselves inside these walls, we realized that painting is more than a hobby. A part of our life, the branch of art that has been chosen and embraced by us, and art does not embrace everything that happens. It is here that we have learned to give life to sketches and to get unique styles and different things from colorless drawings. Use what we have created with our own hands to emphasize our own personality. We have learned to create our own, to be different from the rest. We have created art through every picture and drawing, we have learned the role of art in each of our lives. We have learned to combine colors correctly. We were taught to hold the pencil, the brush, the needle correctly, not just to hold but to feel the tool you are working with. We have been taught to love art, to love what we create, and to be an individual. We have learned to create ourselves, with our own hands, with every movement of our own pencil. They taught me to become a part of art, to live with art.
Ես սովորում եմ արդեն 2-րդ կուրսում։ Այս ընթացքում, և՛ առաջին կուրսում և՛ երկրորդ կուրսի այս ժամանակահատվածում հասցրել ենք շատ-շատ բաներ սովորել, մասնակցել շատ նախագծերի։ Հիմա մասնակցում եմ Սեբաստացու օրերի մի քանի նախագծի։
Հարցման մեթոդը-հոգեբանական վերբալ-հաղորդակցական մեթոդ է, որը իրենից ներկայացնում է հանցազրուցավարի կողմից հարցվողից համապատասխան ձևակերպված հարցերի պատասխանները ստանալու գործընթացը: Հարցումը առավել տարածված սոցիոլոգիական մեթոդներից մեկն է: Որպես կանոն հարցման մեթոդով ուսումնասիրվում է հենց «պրոբլեմի» կրողը: Հարցման առանձնահատկությունը կայանում է նրա ընդհանրականության մեջ, այսինքն հետազոտողին չի հետաքրքրում կոնկրետ հետազոտվողի կարծիքը կամ պատասխանը, այլ հետաքրքրում է հետազոտվող խմբի ընդհանրացված պատկերը: Ինչպես նշել է հայտնի ամերիկացի սոցիոլոգ Ռայտ Միլսը «Մասնավորի մեջ տեսնել ընդհանուրը…»: Հարցումները տարբերակվում են ստանդարտացվածի և ոչ ստանդարտացվածի կամ ազատի: Ստանդարտացված հարցումների դեպքում հարցերը ձևայնացված են և տալիս են հետազոտման խնդրի ընդհանուր պատկերը: Ազատ հարցազրույցի դեպքում հարցերի սահմանները և ձևակերպումները ազատ են և մեծապես կապված են հարցվողի պատասխաններից: Ազատ հարցազրույցի գեպքում մենք ստանում ենք ավերի խորքային ինֆորմացիա, որը որակական տեսակետից ավելի արժեքավոր է, բայց քանակական տեսակետից շատ դժվար է ենթարկվում վերլուծության: Հարցման հարցերի ձևակերպումը իրենից ներկայացնում է գործընթաց, որը կազմված է մի քանի փուլերից1. Ծրագրային հարցերի ձևակերպում- Այս հարցերը հստակ համակարգված են և պատասխանում են հետազոտության խնդիրների լուծմանը, այդ պատճառով հասանելի և հասկանալիեն միայն հետազոտողներին և մասնագետներին: 2. Հարցաթերթային հարցեր, որոնք իրենցից ներկայացնում են ծրագրային հարցերը` հարցվողի կամ ոչ մասնագետի համար հասկանալի ձևակերպումներով:
Հարցման տեսակները1. Անկետավորում2. Հարցազրույց, որը կարող է լինել ինչպես ստանդարտացված այնպես էլ ազատ: Ներկայումս լայն տարածում է ստացել Աստիճանային հարցման մեթոդը, որի դեպքում ամեն հարց բխում է նախորդից: Այսպիսով կարելի է բացահայտել ուսումնասիրվող երևույթի պատճառահետևանքային կապերը: Հարցումները լինում են անմիջական և հեռակա: Անմիջական հարցման դեպքում հարցման ժամանակ հետազոտողը և հարցվող կապը վերբալ, անմիջական կերպով է: Իսկ հետակա հարցման ժամանակ հարցումը իրականացվում է միջնորդավորված կամ ընդհանրապես առանց հարցնողի: Հեռակա և անմիջական հարցումների միջանկյալ տարբերակ է հեռախոսային հարցումը: Հարցերի Ձևակերպման կանոնները 1. Ամեն հարց պետք է լինի տրամաբանական և առանձնացված այլ հարցերից:2. Անհրաժեշտ է խուսափել անհասկանալի տերմիններից, բառերից և քիչ օգտագործվող բառերից: Միևնույն ժամանակ հարցերը չպետք է լինեն «գռեհիկ_կենցաղային»3. Հարցերը պետք է լինեն կարճ4. Հարցերը պետք է լինեն կոնկրետ, ոչ թե վերացական: 5. Հարցերի հնարավոր պատասխանների ցուցակը պետք է լինի ամբողջական6. Հարցերը չպետք է հուշում պարունակեն, կամ ստիպեն «ընտրություն» կատարել «ճիշտ» պատասխանների մեջ:7.Հարցերի ձևակերպումները չպետք է նաև ներշնչեն պատասխան: Խորհուրդ եմ տալիս կարդալ Պ. Բուրդյեի «հասարակական կարծիք գոյություն չունի» աշխատությունը, որտեղ մանրամասնորեն վերլուծվում են հարցերի ձևակերպման և ընկալման բազմաթիվ հիմնախնդիրներ: Հարցի կանխամտածված «հուշող» ձևակերպումը կարող է հանգեցնել հետազոտողի համար «ձեռնատու» պատասխանների: Հուշող կորցերի զգալի մաստ առաջանում են անկանխամտածված` մասնագետների ոչ պրոֆեսիրնալիզմի արդյունքում: Հարցերը լինում են ԲԱՑ և ՓԱԿ: Փակ հարցերը երբեմն անվանում են ձևայնացված հարցեր, քանի որ հնարավություն են տալիս ընտրել հնարավոր տարբերակների ցուցակից:Դիխոտոմիկ հարցերը բակ հարվերի տարբերակ են, երբ հնարավոր են պատասխանների երկու իրարամերժ տարբերակ, օրինակ Այո-Ոչ, Արական-Իգական, և այլն: Բաց հարցերի դեպքում պատասխանների հնարավոր տարբերակները չեն ներկայացվում, այլ հարցվողը ինքն է ազատ կերպով ձևակերպում պատասխանը: Բաց հարցերը ավելի ինֆորմատիվ են, բայց դժվար են ենթարվում կոդավորման և քանակական վերլուծության: Փակ հարցերը, որպես կանոն «փակվում» են բաց հարցերի առավել հաճախ հանդիպող տարբերակների նշման միջոցով: Տարբերակվում են նաև սուբյեկտիվ և պրոյեկտիվ հարցեր: Սուբյեկտիվ հարցերի միջոցով բացահատվում է կոնկրետ անհատի դիրքորոշումները, կարծիքները, մոտիվները: Պրոեկտիվ հարցերի միջոցով բացահայտվում է հարցվողի դիրքորոծումները միջնորդավորված այլ երրորդ անձի միջոցով:
Издревле на Руси к колодцам относились с благоговением. Колодезной воде приписывались различные целебные свойства. Стоит сказать, что небезосновательно. Странники, чей путь проходил через колодец, набирали воду во фляжки и оставляли около него какую-нибудь вещь, веря, что мистическая сила позволит им благополучно дойти до следующего. Пожалуй, большим мистическим вниманием и подчтением на Руси, чем колодцы, пользовались только колокола .
Влюбленные девушки согласно поверью с трепетом считали, сколько секунд будет колебаться вода в ведре с колодезной водой, если в него опустить колечко, подаренное суженым.
С колодезной водой вели долгие беседы старцы, отождествляя ее с вековой мудростью. Вообще, к колодцу относились как к месту, где можно на некоторое время отрешиться от мирских забот, немного побыть наедине с самим собой.
Любопытно, что в древности в некоторых деревнях строили два колодца. Один в центре деревни использовали часто, для питья и бытовых нужд. Другой строили на отшибе или в лесу. Люди полагали, что существ, населяющих лес, можно умилостивить, дав им возможность пользоваться чистой, питьевой водой. Ко второму колодцу ходили редко, только в тех случаях, когда кто-нибудь заболевал, и была необходима помощь «хозяев леса».
Другой любопытный обычай заключался в том, чтобы опустить оружие в воду родного колодца перед войной. Войны верили, что меч, опущенный в воду, становился разящее. А иногда в колодец специально бросали оружие. Этот жест символизировал отказ от дальнейшего пути война. Впоследствии за этими реликвиями началась самая настоящая охота. Ведь, кроме мечей, в старых колодцах практически всегда находят старинные вещи.
Например, во время нападения на деревни, люди бросали самое ценное в колодец, надеясь, что после им удастся достать его назад. Доставать получалось очень редко. Зато сейчас очень многие люди создают общества и путешествуют по России в поисках различных антикварных вещей, ожидающих на дне колодцев. Вещи, находящиеся там, оказываются в хорошем состоянии, чтобы это ни было (оружие, деревянные вещи, иконы). Каким-то чудодейственным образом благодаря низкой температуре предметы на дне колодца не разрушаются, а лишь немного стареют.
——————————————————————————-
Правописание наречий с дефисом и суффиксальным способом.Упражнения
При правописании наречий можно выделить несколько типов правил:
1) правописание наречных суффиксов; 2) правописание наречий через дефис; 3) слитное и раздельное написание наречий.
1) Правописание наречных суффиксов:
а) на конце наречий, образованных от полных прилагательных, пишется:
суффикс -о – после твёрдых согласных,Долгий → долго.
суффикс -е – после мягких согласных;Внешний → внешне.
б) на конце наречий после шипящих:
под ударением пишется -о: общо́;
без ударения – -е: певу́че.
в) на конце наречий, образованных от кратких прилагательных:
с помощью приставок из- (ис-), до-, с- (со-), пишется -а;Изредка, досуха, справа.
с помощью приставок в-, за-, на-, пишется -о;
Вправо, направо, запросто.
г) наречия с приставкой по- на конце имеют -у;
Подолгу, поскольку, постольку.
д) на конце наречий (и частиц), после шипящих пишется ь.
Вскачь, бишь, слышь, вишь, наотмашь.
Исключения:уж, замуж, невтерпёж.
1) Пишутся слитно местоименные наречия с приставкой по-, образованные:
не от притяжательных местоимений с конечным -му;Потому, почему, посему, поэтому.
приставочно-суффиксальным способом от полных прилагательных с суффиксом -о.Месячный → помесячно, декадный → подекадно, строчный → построчно.
2) Пишутся раздельно:
наречные сочетания, составленные из повторяющихся существительных с предлогом между ними.Бок о бок, с боку на бок, честь по чести.Исключение:точь-в-точь, крест-накрест;
беспредложные сочетания, состоящие из повторяющихся существительных (второе – в творительном падеже).Чин чином, честь честью;
2) Правописание наречий через дефис:
а) наречия (включая местоименные наречия), образованные от полных прилагательных и местоимений-прилагательных приставочно-суффиксальным способом, с приставкой по- и суффиксами -ому, -ему, -и.
Другой → по-другому, настоящий → по-настоящему, человечий → по-человечьи, английский → по-английски, лисий → по-лисьи.
По аналогии со словами по-английски, по-французски, по-немецки, по-русски через дефис пишется наречие по-латыни;
б) наречия, образованные от порядковых числительных приставочно-суффиксальным способом, с приставкой в- (во-) и суффиксом -их (-ых);
Первый → во-первых, второй → во-вторых.
в) термин на-гора;
г) наречия (включая местоименные наречия) с приставкой кое- и постфиксами -то, -либо, -нибудь, -таки;
(start).
Մերի Հովեյան 